صبح زود بلند می شوم راه می افتم به سمت انقلاب. می خواهم به دیدن یک نوشته بروم. لبخند احمقانه ای به لب دارم و مدام چشمم را روی یک نقطه متمرکز می کنم تا اتفاقات پیش رو را پیش بینی کنم. -مثل همیشه که قرار است اتفاق غیرمنتظره ای بیافتد .- به سختی راه را پیدا می کنم. می رسم. تا نه و ربع صبر می کنم تا کلاس نوشته تمام شود ؛ همزمان در حال صحیح کردن آزمون هستم که نوشته ی عزیز مرا پیدا می کند. بعد می رویم یک کلاس خالی. بعد دو ساعت حرف می زنیم. بعد به من می گوید که یک نوشته ی مهربان دیگر در طبقه ی پایین کلاس دارد. زنگ که می خورد شگفت زده تر از صبح می روم و آن نوشته ی دیگر را هم می بینم. از کنکور می پرسد و این که چرا غیب شده ام و ... . متفق القول می گویند من آن قدر ها شبیه نوشته هایم نیستم ، از نوشته هایم بر می آمده که بلندتر باشم مثلا. و من می خندم. و فکر می کنم که آن ها هم شبیه نوشته هایشان نیستند. دوست داشتنی ترند. تصویری که از نوشته ها در ذهن می آید همیشه یک تصویر ثابت است. تصویر یک آدم با قد و چهره ی معمولی که به نسبت نوع نوشته، تیپش متفاوت می شود . عام است. عام تر از آنی که با دیدن شخصیت حقیقیش ، در وهله ی اول بتوانی هضمش کنی. و بعد که بالاخره با عینیت نوشته کنار آمدی باید برگردی و تمام نوشته هایی که قبلا با پس ضمینه ی (l-)زمینه ی آن چهره ی عام خوانده ای را در ذهنت بازسازی کنی .سخت است. ظهر که خوابیدم و بلند شدم برای یک آن احساس کردم همه اش خواب بوده ، مگر می شود؟ بعد دیدم می شود. یادم افتاد مهر سال بعد را. که قرار است طرا و هاله را ببینم. و شاید مهشید درس گریز و هرکس دیگر را. هرچند ظاهر آن ها کمی بارز تر است با توجه به نوشته هایشان. ولی باز هم هیجان انگیز و ترسناک است. بله . ترسناک. آن قدر که یک وقت دیدی خودم قرار  همه را تنظیم کنم و نهایتا نروم. 

پ.ن : بعد از حل کردن مجازیات و واقعیات رفتم انقلاب کتاب درسی دست دو بخرم. دلم را زدم به دریا و وارد یک کتابفروشی شدم. جایتان خالی با چنان حقارتی نگاهم کردند که حس بیچاره هایی که می روند گوشت فروشی صد گرم دنبه می خرند بهم دست داد. محل ندادم و از چند کتابفروشی دیگر  هم پرسیدم و نهایتا به محل مربوطه رسیدم. باز جایتان خالی کتاب درسی های نازنینی که کلی پولشان را داده بودم - و هنوز نگاهشان نکرده ام و شده خوره ی جانم- را نصف قیمت می دادند. فرضا که چهارتا خط هم تویش کشیده باشند. الحق می ارزد. کنکوری ها. معذرتا خر نشوید.از اول بروید کتاب دست دو بخرید . فکر نکنید که کتاب نویتان را آخر سال می فروشید پولش در می آید. بزخری می کنند شدید. از ما گفتن.

پ.ن II : راستی . هاله ای . سلام چطوری . ما هم دلتنگیم و این ها. بیا در حلقه ی دوستان کنکوری وبلاگ نویس. سرت را مثل ما شلوغ نکنی وقت نمی گیرد. می بینی. این جا چه سوت و کور است. همین شکلی یعنی.